5 baykuş

dün akşam oturup 5tane baykuş yaptım polimer kilden. göte bakan baykuş dışında da baya afilli oldular, gerçi göte bakanın da kendine has bir karizması vardı. sonra gece geç olduğundan ve de üşendiğimden onları pişirmeden, yarın pişiririm düşüncesiyle yattım. bugün de bir sürü işim vardı zaten benim, gerçi bir kısmına iş değil bok yemek diyebiliriz(hı hı evet bugün yine gidip iyi bok yedim ben). sonra yaklaşık bir saat önce beni eve bırakan barb kişisiyle arkadaşı, kahve içmek için uğrayınca " ohaa dedim hadi pişireyim de, istediğiniz birini size hediye edeyim". demez olaydım, hayatımda bişiler zaten sanırım onları bu kadar iyi niyetle çok fazla istediğim için boka batıyorlar. baykuşlar da boka battı. yok kahve koyayım, kızlara mama vereyim, yok azcık muhabbet edelim derken birden evdeki yanık kokusunu fark etttim. "alla alla kim kurabiye pişiriyor" diye düşünürken, baykuşları anca bir 10dakikaya hatırlayabildim. bu arada tabii kendileri iskandinav baykuşluktan, güney afrikalı baykuşluğa terfi etmişlerdi.

o anda misafirler var evde diye çok çaktırmadım aslında ama bu aralar elimi neye atsam zenci oluyor. o sebepten de bir "allah belamı versin benim" duygu ve düşünce boşanması gelişti gibi. hediye ederim diye pişirdiğim baykuşların bile kavrulduğunu düşünürsek bu aralar iyi niyetimin pek de işe yaramadığını anlamam lazım aslında ama ben hala inat ediyorum. içimde bir yerler "öyle değil işte, böyleeee" diye bağırınıp duruyor. ama sanırım son olarak baykuşların yanmasıyla birlikte ben bugün pes ettim bişiler için çaba göstermekten. çünkü ben diyebiliceğim her şeyi söyledim. misal beni tanıyanlarınız hiç benden beklemez ama "ben seni seviyorum ve burdayım" dedim. demekle dememek arasında da çok gittim ama bundan bir iki ay sonra acım ve de gururum azaldığında "lan keşke o zaman biraz daha çaba harcasaydım, ne gereği vardı coolluğun" demek istemedim. evet ben çaba harcadım ve de baykuşları yaktım. şimdi göte bakan bile pencere kenarı mezarlığında duruyor, izninizle ben de kendimi onların yanına atıcam.